niet uit het hart

Jullie hebben het lang zonder updates moeten stellen op deze website. Zij die ons volgen ‘aan de overkant‘ weten wel dat we nog altijd ‘alive and kicking’ zijn hoewel de tand des tijds natuurlijk lustig doorknaagt aan binnen- en buitenkant. Dat was een van de redenen dat we het seizoen 2025 niet van een vliegende start konden voorzien. Daarna was het seizoen niet dermate inspirerend dat ik veel zin had in het schrijven van opbeurende verhalen. Te laat begonnen, te veel gedoe, te grillig en onbestendig weer met vooral bakken wind, kortom, dat moest eerst maar eens bezinken. Dus bedenk maar… uit het oog, niet uit het hart.

2025: een trage start

De nasleep van Noud´s behandelingen na onze terugkeer in Nederland slokte flink wat tijd op en een stevige planning was nodig. Het was niet de enige reden voor vertraging. De motor van Heerenleed stond op houten blokken, er moesten weer nieuwe trillingsdempers onder omdat de twee jaar geleden nieuw geplaatste toch te licht waren en de motor teveel stond te schudden als de rubbers warmer werden. Ook de impellerpomp voor het koelwater had een olielek en moest overhaald worden.

fokroller

Daarnaast moesten er een paar onderdelen uit de tuigage worden vernieuwd, en we hadden werk aan de fokroller. De aansluiting tussen de twee profieldelen had te veel speling en had schade veroorzaakt aan het zeil. Daarvoor waren beide masten van boord getakeld, omdat we er anders niet bij konden. We hebben meteen nieuwe deklichten geplaatst. Jammer genoeg waren het allemaal tijdrovende klussen, ook al omdat we – met name voor de tuigage – op onderdelen moesten wachten die uit Denemarken moesten komen. Het profiel van de fokroller bleek twee pinnen te hebben die in twee corresponderende gaten van het tegenoverliggende profieldeel moeten vallen. Tijdens slecht weer – waarschijnlijk op de Oostzee – heeft een en ander te veel bewogen, waardoor één van de pinnen half was afgebroken en vervolgens klem was komen te zitten waardoor het restant geplet was en niet meer in het bijbehorende gat paste. Dat veroorzaakte te veel ruimte en zorgde dat bij het strijken van de genua de pees op de naad vast kwam te zitten en alleen met fors geweld omlaag kwam. Enfin. We krijgen het systeem met geen mogelijkheid uit elkaar, dus we lossen het op door in de tweede sleuf van het profiel, die niet gebruikt kan worden in onze opzet, een spanstift te zetten die we met kit op zijn plaats afzekeren. De boel werkt nu weer naar behoren.

motor

De motor wordt door Zeger op de nieuwe dempers geplaatst en uitgelijnd. Dat is echt heel goed gedaan, de motor trilt nog maar nauwelijks en het geluidsniveau binnen is lager dan ooit. Ook de impellerpomp krijgt zijn nieuwe onderdelen en is weer in orde. Wat erg vervelend is, is dat door het vaak optakelen van de motor er een scheurtje in de uitlaat is ontstaan. We komen in tijdnood, want omdat Zeger een nieuwe baan heeft en gaat verhuizen, zit hij een periode midden in de zomer zonder woonruimte en hij heeft gevraagd of wij die periode in Lelystad willen komen liggen. De uitlaat pakken we in een aantal lagen aluminiumtape in, dat is niet afdoende maar met de krachtige afzuiger van de motorkamer blijft de stank beperkt. Maar Noud met zijn COPD is het natuurlijk verre van gezond.

aanvaring

Terwijl we aan de werf van onze vrienden Bolt liggen te wachten op de nog onderweg zijnde onderdelen hebben we nog een aanvaring! Een motorboot die aan de werf lag en na wekenlang sleutelen door een monteur eindelijk kon vertrekken kon de krappe draai niet maken. De schipper zet de koppeling in ‘achteruit’ maar in plaats daarvan gaat hij volle kracht vooruit en boort de scherpe stalen steven zich in de romp van de arme Heerenleed. We hebben een lelijke buts, maar gelukkig is Heerenleed een sterk schip en de schade is niet structureel en is verhaalbaar op de verzekering van de tegenpartij. Maar het kost allemaal tijd. Enfin, we kunnen nog lang niet weg, en gelukkig hebben we regelmatig gezelligheid van Chiel en Anneke Bolt.

Als uiteindelijk alle onderdelen voor de tuigage er zijn worden de masten weer geplaatst. Er zijn nog altijd een aantal onafgemaakte klussen te doen, maar daar is geen tijd meer voor en we zullen ‘hinkend’ Lelystad moeten bereiken. We hebben zo lang moeten wachten dat vriend Klaas zegt dat we nu wel de ‘blue Peter’ moeten hijsen, de seinvlag die aangeeft dat vertrek aanstaande is. Het geeft een feestelijk tintje aan het vertrek dat dan uiteindelijk toch een feit is..

Hoewel we moeten opschieten om op tijd in Lelystad te zijn, hebben we toch nog wat leuke tussenstops op het programma staan die we ons niet door de neus gaan laten boren. We hebben al lang gelonkt naar de jachthaven op het Starteiland in het Sneekermeer. We hebben vlak daarbij regelmatig voor anker gelegen, maar het is er eigenlijk nét te ondiep en de grond is te slap voor een rustige nacht bij meer wind. We weten niet zeker of de invaart van de haven diep genoeg is, maar dat blijkt hij wel te zijn dus we draaien naar binnen en kiezen één van de vele lege plekken met de kop in de wind, dat gaat het makkelijkst als je in een box moet meren. Je moet hier natuurlijk niet willen liggen als er wedstrijden zijn, laat staan Skûtsjesilen of – nog erger – de Sneekweek. Maar nu is er plaats genoeg, het is voor de verandering een keer lekker weer en we genieten van een drankje op het gezellige terras met blik op het Sneekermeer. Zo ziet een échte Friese zomer eruit.

Nye Krúspôle

Er zijn problemen met de brug over het Margrietkanaal in Uitwellingerga, dus alle hoge scheepvaart moet verplicht door de stad Sneek. We gaan daar lekker de tijd voor nemen. We hoeven niet echt ver vandaag, we willen nog een nachtje liggen aan de Nye Krúspôle, het enige eilandje in de Fluessen waar we nét genoeg diepte hebben om aan land te gaan. Een heerlijk stukje natuur, hoewel aangelegd, maar intussen volwassen en een fijne plek om uit te blazen. Na een nachtje Nye Krúspôle gaan we door naar Stavoren. Ook altijd gezellig om een nachtje te liggen. Na Stavoren komt Enkhuizen aan de beurt, en daarna Marken. Zeger stapt daar aan boord voor de tocht naar Lelystad.

Lelystad

We gaan eerst naar Enkhuizen terug. De volgende dag ‘bovenlangs’ naar Lelystad, waar we tot eind augustus liggen. Lelystad Flevo Marina is op zich een aardige haven, maar het ligt ver van de bewoonde wereld, En de bewoonde wereld van Lelystad vinden wij verre van aantrekkelijk, met uitzondering misschien van de Bataviahaven waar een aardig waterfront is. Ga er niet heen met je boot als je je denkt boodschappen te gaan doen, want het is allemaal verschrikkelijk ver weg en er is geen bruikbaar openbaar vervoer naartoe.

We krijgen gedurende een paar dagen gezelschap van vrienden Klaas en Petri, en we gaan met de mooie Nicholson 35 Marianne een rondje varen om zijn nieuwe elektrische lierhendel uit te proberen.

IJsseloog

IJsseloog: vaste halte

Op 23 augustus kunnen we weg uit Lelystad. We liggen al aan de oostzijde van de sluizen, dus we kunnen gemakkelijk richting Ketelbrug en dan naar het gebied bij het IJsseloog, een slibdepot in het Ketelmeer dat intussen een prachtig natuurgebied geworden is. Noemde de wereldzeiler Henk de Velde het watertje door het IJsseloog de mooiste ankerplek van de wereld, wij zijn daar minder enthousiast over. Het is wel heel idyllisch, maar de ankergrond is waardeloos en met een beetje wind krab je zomaar de sloot uit. Wij hebben betere plaatsen gevonden in het gebied. In de oude delta van IJssel en Kattendiep zijn nu tal van eilandjes, met ertussen oude stroomgeulen met goede zandgrond waarin ons anker goed bijt. Het gebied is zo´n beetje een vastte halte geworden als we in de buurt zijn. Op zo´n prachtige plek hebben we overnacht, waarna we de volgende dag door de Eilandbrug de IJssel een stukje opvaren om een paar dagen in Kampen te liggen, waar we altijd gezelligheid hebben met mijn nichtje Elsbeth die daar al jaren woont. We liggen daar steevast in de Buitenhaven, op spuugafstand van de oude binnenstad en op loopafstand van de supermarkt.

Nicholsonkring

Dan wordt het langzamerhand tijd om weer naar Enkhuizen te zeilen voor de jaarlijkse reunie van de Nicholsonkring der Lage Landen. We hebben weinig wind, dus we kunnen zowaar de spinnaker tevoorschijn halen, dan is die ook maar weer eens lekker gelucht! Voor de reunie zelf kun je het beste gewoon even het beeldverslag hieronder bekijken.

toch nog wadden

We wilden nog graag naar Vlieland, maar de tijd begint weer op te raken. We heben nog heel wat klussen te doen aan de boot voor de winter, en het weer is niet erg standvastig. Als we naar de windverwachtingen kijken is Texel een betere optie. Op 1 september gaan we eerst naar Den Oever. Daar zijn we niet eerder geweest met de boot, dus voor ons een nieuwe stopplaats. We hebben een mooi rustig windje, en dat is wel een keer fijn, na al het gefluit om ons heen in Enkhuizen.
De waddenhaven van Den Oever ligt prachtig, eigenlijk al op het wad, maar hij is schandelijk duur voor de aftandse staat waarin hij verkeert. Voorzieningen zijn er niet, of we hebben ze niet gevonden, en het dorp is teleurstellend. Maar het is een goede uitvalsbasis voor Texel.

Texel

Na Den Oever zetten we zeil voor Texel, Oudeschild. We zetten voorzichtig alleen de bezaan en de iets ingerolde genua, want het waait weer eens harder dan voorspeld. Vlak voordat we aan het eind van het Visjagersgaatje willen afsteken naar de Texelstroom gaat het ineens hard waaien in een bui, We moeten nog één boei bezeilen en dat gaat natuurlijk nét niet, omdat de wind ook is geschift. Dus de motor bij, we rollen de genua in en als de bui voorbij is kunnen we afvallen richting Oudeschild. De bezaan wordt gestreken en de genua weer uitgerold, het is een bakstagswind geworden dus dat gaat prima. We zijn blij als we een grijs Oudesschild binnen lopen en vinden een ligplaats helemaal achterin de haven bij de grote maten. Er is plek zat, voor de meesten zit met dit wisselvallige en af en toe storm het onstuimige seizoen er al weer op. Er zijn prachtige felle opklaringen maar ook zware buien tussendoor. En dat volgt elkaar razendsnel op.

We doen een rondje Oudeschild, waar we al heel lang niet meer zijn geweest. Dat was met Peter en Eveline met hun zonen in de Mannenmoed, waarbij (inside joke) mamma even haar handjes vol had. In één van de vele viswinkels kopen we een paar scharretjes die we straks aan boord soldaat maken. Oudeschild is van twee huizen en een kroeg veranderd in een levendig plaatsje, waar de vishandel en het toerisme de boel wakker hebben gemaakt. Het plaatsje is leuker dan ’toen’ en we hebben er af en toe zowaar een zonnetje bij, hoewel het weer waait dat het rookt.

bus

De bus op Texel is tegenwoordig een busje op afroep. Je koopt een dagkaart bij het havenkantoor, en dan bestel je met de app een bus. Je geeft daarbij je bestemming aan en je vertrekhalte. Dan komt de bus na zo´n half uur opdagen. We boekten een tripje naar de Slufter, een bijzonder en schitterrend gebied dat altijd een wandeling waard is. De route erheen is een verrassing, want die hangt af van de bestemming van andere passagiers. Wij maakten een flinke omweg, maar dat hinderde niet want zo zagen we lekker veel van het eiland. Toen we klaar waren bij de Slufter boekten we de volgende bus, dit keer naar Den Burg, en dat was niet slim. We moesten best lang wachten, dus eigenlijk kun je beter de volgende bus boeken als je net op je plaats van bestemmng bent aangekomen. Maar niet getreurd, er was een terras bij de bushalte van de Slufter, dus we kwamen de wachttijd wel door. In Den Burg doen we een uitgebreide ronde. Het is een mooi oud stadje met een bruisende winkelstraat. Je kunt hier alles kopen waar een schaap op staat, in zit of in verwerkt is, dus we komen een fleece met schapen voor Julien – zijn huizen op Madeira heten Casa da Ovelha 1 en 2 en dat betekent schapenhuis. We kopen er ook eentje voor Berendien, vanwege de lolligheid ervan. We boeken op tijd de bus terug naar Oudeschild, dus de wachttijd is nu minder lang. We drinken daar nog een biertje aan de haven en zijn uiteindeljik net voor de volgende bui binnen. Als het later nog even droog wordt ga ik nog wat foto´s maken die duidelijk laten zien dat we écht op Texel zijn.

Weer Fryslân

We maken een prachtige tocht van Oudeschild via de Waddenzee naar Harlingen. Daar treffen we onze vrienden Peter en Eveline, die met andere vrienden opvaren en we drinken over een weer een drankje en koffie. De volgende morgen gaat het naar Franeker. Een bloedmooi stadje, vaak overgeslagen maar er is nu plaats dus we blijven een nachtje liggen. Dan door naar Leeuwarden en tenslotte via de Dokkumer Ee naar Dokkum waar we zoals gebruikelijk onze vrienden Sybe en Nienke treffen.

We zitten in Dokkum nog wat slecht weer uit en maken dan dat we weer terugkomen naar de werf in Drachten. We hebben nog veel werk voor we naar Madeira terugkeren. Een paar dagen later liggen we weer gezellig op het vertrouwde plekje bij Jachtwerf Bolt. Zodra weer en wind het toelaten bergen we de zeilen. Ons werk aan de fokroller heeft vrucht afgeworpen: de genua glijdt zomaar vanzelf naar omlaag als we de val losmaken. Dan komt Peter Bolt en demonteert de uitlaat. Hij gaat naar de werkplaats waar we hem zelf van de hittemantel ontdoen. Er moet later aan gelast worden en dan moet hij schoon zijn. Intussen hebben we een leverancier van teak fineer gevonden. We gaan erheen en we zoeken een mooi vel uit. We moeten de stuurboord-kuipbank opnieuw fineren, het oude finer heeft waterschade en ook de hechthouten onderlaag moet hier en daar gerestaureerd worden. Noud pakt een oude vaardigheid weer op en na wat proberen heeft de bank een nieuwe toplaag, volgens de regelen der kunst met beenderlijm vastgeplakt. Dan wordt het geheel afgewerkt en prachtig in de lak gezet. Het resultaat mag er zijn. Nu dit zo goed gaat maken we voorzichtig plannen om de kuipvloer ook te restaureren. Bij het keer op keer weer schuren zijn we uiteindelijk door de fineerlaag heengegaan en nu weten we dat we die kunnen vervangen. Maar niet dit jaar.

laatste loodjes

Als afsluiter, net als anders, de laatste ongezellige loodjes. De motor moet winterklaar, de toiletten moeten ontkalkt worden en leeggemaakt, de bilge moet wat antivries om te voorkomen dat het regenwater daarin bevriest. Ergens tussendoor de dieseltank leegmaken en de diesel overhevelen naar de auto en de rest in jerrycans, de boot mag dan op de wal, de watertank moet leeg en de wintertent om de kuip gespannen. Omdat op Texel de dure acculader/omvormer van Victron is opgehouden met werken neemt Zeger hem mee naar Lelystad om daar te laten controleren. Het zal wel waterschade zijn, denkt hij. Ondertussen zien we Zeger weinig, de afspraken worden vaak uitgesteld of afgezegd, of anders ingekort. We denken dat we er weer alleen voorstaan. Jammer, maar de dingen zijn zoals ze zijn en prioriteiten kunnen veranderen. We worden gelukkig bijgestaan door onze vrienden bij Bolt voor de dingen die we niet zelf kunnen.

Aan het einde van het seizoen zijn er nog wat medische zaken die op de rit moeten worden gezet, de bijwerkingen van Noud´s behandelingen zijn vaak behoorlijk vervelend. Zelf mag ik via de tandarts naar de kaakchirurg voor implantaten (eeeek). Gelukkig begint de behandeling pas in het voorjaar dus ik kan nog even aan het idee wennen.

Als we de rekening opmaken was dit geen fantastisch seizoen maar wel met mooie momenten en leuke ontmoetingen. Als we de lijst van onafgehandelde zaken bekijken zal het komend jaar niet veel beter worden, maar komt tijd komt raad.