het wel en wee van een ’simpel’ verbouwingsproject

Na een vermoeiende reis ben ik weer aan boord. De boot van Madeira naar Portimão was werkelijk bomvol. Er waren 3 autodekken in gebruik. Tot op heden had ik dat nog nooit gezien. De nacht was dientengevolge ook erg druk met heen en weer geloop etc. dus van slapen kwam niet echt veel. Op zondag aangekomen in Portimão met uiteindelijk 3 uur vertraging. 1 uur doordat we een uur te laat weggingen en 2 uur extra omdat het op een gegeven moment toch wel zwaar weer werd. We lagen flink te stampen en de boot rolde ook een beetje. Dus van het initiele plan om naar Vailadolid te gaan ´kwam niet veel terrecht. Uiteindelijk met hangen en wurgen, vechtend tegen de slaap vanwege extreme hitte en toch een slechte nacht achter de rug, in Plasencia overnacht. Eeen prachtige oude Spaanse stad, die gaat op de lijst om nog eens heen te gaan. Het hotel was midden in het centrum, een sjieke, ouderwetse Spaanse ballentent met alles erop en eraan. Heerlijk! In de avond heerlijk Italiaans gegeten en dan bedoel ik een echt Italiaans restaurant. Na alle lofzangen op de Italiaan in Madeira, nou die kon daar nog een punt aan zuigen, dus mijn avond kon niet meer kapot. Maandag van Plasencia naar Saint in Frankrijk. Ik blijf de laatste 50 km in Spanje een drama vinden. Wat een ****** weg! Druk en alsmaar bochten. Ik kwam redelijk op tijd aan in Sainte ( 6 uur) en in de Campanile heb ik overnacht. Nog nooit zo´n slechte Campanille gehad. Dus daar rijden we voortaan maar aan voorbij. Gelukkig was er tegenover een goede eetgelegenheid en ik ben me te buiten gegaan aan Foi Gras etc. Dinsdag van Sainte naar huis. Ikwas om 6 uur thuis. Gaar van de reis maar Peet had heerlijk mosselen op het programma staan.

Dan nieuws van het Madeira front. We hebben de liçenza en die moet ik zelf gaan ophalen als ik weer terug ben. De definitieve aanvraag voor de electra is in behandeling bij Ezekiel. Dus dat loopt allemaal. Afgelopen week hebben reina en hetty ´proef gewoond´ in het huis. We krijgen van hen precies te horen wat er allemaal mis is en niet lekker gaat. En dan ga ik ook onze onvolprezen Maria bellen om de keet schoon te maken. Kan ze meteen kijken hoelang ze er over doet. Dan kunnen we dat ook weer inplannen.

Voorts gaan we met de Kerst niet naar Madeira. Nee niet omdat ik het helemaal zat ben. Nee het huis is verhuurd voor 14 dagen. Om iedereen te ontmoedigen hadden we een toeslag van 50 % op de normale prijs gezet. Het mocht niet baten want het is desondanks toch verhuurd. HOERA!!!! In November is het ook al 14 dagen verhuurd. Dus ik begin er aan te geloven dat onze vriendin Maja gelijk gaat krijgen. Het is een geil object en we zullen zelf nog moeten gaan reserveren als we erin willen. Dat was haar voorspelling en het lijkt erop dat ze gelijk gaat krijgen. Want dit zijn alleen nog maar reserveringen via onze eigen site. We zijn nu bezig met een paar reisorganisaties die ons huis allemaal zien zitten en het graag in hun programma willen opnemen.

Hier in Nederland ben ik bezigmet het bijelkaar scharrelen van de laatste dingen die het huis nodig heeft, zolas beddengoed. Dat kun je daar ook wel kopen maar ik wil graag 100 % katoen en dat wordt weer moeilijker daar. Ik heb nu een stel beddengoed op het oog van 100 % katoen en praktisch strijkvrij. Kijk daar schiet onze Maria weer mee op.

De laatste weken was Peet er op werkvakantie. Een herhaling van Welkom in de Kiboetz. We hebben een kastenwand gebouwd op de overloop. De tuin is nu helemaal aangeplant. De schoorsteen van de kachel is geplaatst door ons, natuurlijk op de heetste dag moesten we het dak op! De hele tent is gereorganiseerd onder aanvoering van Alice, spullen op de zolder zetten, overtollig servies goed in de nieuwe kasten gezet etc. Er is heel veel rotzooi en bouwmateriaal afgevoerd richting José (de man van Maria-poets) want die is aan het bouwen. Dus alle overtollige cement, tegels, dakpannen, voegsel etc is naar hem. Hij was er blij mee. Peet heeft alle electra aangesloten etc. Dus we waren druk in de weer.

Alice en Martin zijn ook nog een week geweest. Dat was erg gezellig ondanks de hitte die mijn zus bijna verlamde. Nikki was er toen ook nog en die genoot alle dagen van wel 2 levada wandelingen waar bij ze uiteindleijk toch de levada zelf ontdekt heeft. Dus de laatste dagen spetterde ze vrolijk rond in de levada, blij met de verkoeling. Met het vliegtuig waarmee Jan en Saskia weer op het eiland kwamen gingen Alice en Martin weer terug naar huis. En Nikki ging met Jan en Sas mee naar huis dus opeens was het huis leeg en voor ons zelf. Niet dat we stil konden gaan zitten want we zijn toen hard aan de slag gegaan om het hele huis te ontharen. We hebben de keet 2 keer schoongemaakt van boven naar beneden, en toen kwam maria er ook nog eens een keer overheen. Die heeft 10 uur lopen zwoegen. Die akelige cementzweem op de tgels was er maar moeilijk af te krijgen.

Ik hoorde later van Reina dat ze ook maar weer eens gingen zuigen omdat er nog steeds haren tevoorschijn kwamen. Maar op den duur zullen die wel allemaal verdwenen zijn en dan mogen er geen huisdieren meer in. Jammer voor Nikki en voor mij, maar het kan nu eenmaal niet anders.

Zo voor nu is dit alles, tot later!

Afgelopen week heeft Noud op Madeira zijn eerste post ontvangen op ons eigen adres! Het is de definitieve goedkeuring van onze gewijzigde bouwvergunning. Afgesproken was dat het papier naar Ezekiel zou worden gestuurd, maar kennelijk is het onthouden van afspraken wat ingewikkeld. Dus Noud had al een kopie gehaald omdat het origineel niet aan Ezekiel is verstuurd maar aan ons. En natuurlijk was het de vraag of het ooit aan zou komen. En we hebben nog geen brievenbus buiten hangen dus dat maakt het nog onwaarschijlijker dat er hier ooit post bezorgd wordt. Maar omdat voor ontvangst getekend moest worden heeft de postbode de afdaling naar ons huis gewaagd en het gewraakte poststuk afgegeven (tegen ontvangst van een handtekening van Noud natuurlijk). Het heeft allemaal wel een voordeel: vanaf nu weet de postbode dat we hier wonen, dat we een adres hebben, welk adres dat dan wel is, en dat er ook een brievenbus is (die nog wel niet hangt, maar die Noud hem al wel heeft laten zien en die we de komende dagen gaan hangen).

Nog belangrijker is een mailtje dat we vandaag ontvingen. Daar ging wel een dikke week worstelen van Noud met sapo.pt aan vooraf. Sapo.pt is ponze internetprovider op Madeira, die zijn ‘core business’ maar niet onder controle krijgt, namelijk het voorzien van mensen op Madeira van internet. Dus Noud heeft heel wat keren gebeld met het ’service-telefoonnummer’ (hoezo service?) Het lukte de dames en heren maar niet om ons de juiste postcode toe te kennen. en uiteindelijk hebben we een postcode die we helemaal niet hebben. Kunnen jullie het nog volgen? Nou wij ook niet. Maar het belangrijkste is, dat toen Noud vanmorgen dreigde met het opzeggen van het contract, er kennelijk wel iets ging gebeuren. Nog geen half uur erna kwam er een sms-bericht dat luidde: uw internetverbindig is klaar voor gebruik en geactiveerd. Jaja. Dan ben je er nog niet. Dan moet je voor de eerste keer inloggen en dat lukte dus voor geen meter. Weer gebeld met de helpdesk, en uiteindelijk heeft iemand Noud er helemaal doorheen gepraat en het resultaat: we hebben internet. Niet meer via een mobiel contract, maar echt, eerlijk en serieus een breedband internetverbindgin. Met een draadloze router zodat ik nu, om kwart voor acht ’s avond (bij jullie in Nederland kwart voor negen) op het terras met mijn eigenste laptop dit blogpostje kan schrijven. Met blik op tuin. Met blik op de oceaan. En wat dacht je wat? Er is mail binnengekomen. De eerste definitieve boeking voor het huren van ons huis. In november. We zijn helemaal blij. We kunnen een begin gaan maken met het terugverdienen van wat ons allemaal is afgetroggeld….. Wordt, natuurlijk, vervolgd, en dan weer met wat plaatjes maar nu even niet!

Ik had lang geleden een kennis (Jopie dus) die met haar man en dochter boven haar bedrijf woonde. Vaak hoorde ze de telefoon gaan in haar woonkamer. Even later hoorde zij dan haar man roepen: Jopie! Telefoon! Als ze dan hijgend boven aan de trap was aangekomen was haar man nergens te zien. De telefoon lag op de haak en naast de telefoon zat de papegaai onschuldig te kijken. Dat kan Noud niet gebeuren. Hij heeft namelijk geen papegaai. Maar wel telefoon. Sinds NU. 00351291872225. Dus bellen allemaal!

Het wachten is nu nog even op de internetverbinding maar dat komt nu ook snel want het gaat via dezelfde telefoonlijn. Intussen zijn de trelis, in het Nederlands misschien pergola’s (klein woord voor heel grote plantenklimrekken), geplaatst en Noud heeft aan de zijkant van het huis er bamboematten op bevestigd voor schaduw op hert terras baast de keuken. Maar even een paar plaatjes. We komen er wel. En ik heb zojuist bij de kringloopwinkel een grote koffer gekocht om de wilde wingerd en de andere planten in te vervoeren naar Madeira. Diepte-investering van 4.95. In mijn hoofd is mijn reis al beginnen. en dat is goed!