Posts from — October 2009

Nu zullen jullie wel denken dat het nu net allemaal voor elkaar is en dan gaan ze verhuizen. Valt het tegen ? Bankroet? Of een andere duistere reden.

Nou nee. We gaan met het blog verhuizen. Het huis is af en alle ellende proberen we achter ons te laten. Tijd voor een nieuw blog dus. We nemen aan dat iedereen meeverhuist die ons blog hebben gevolgd. Wil je dat niet laat dat dan even weten dan halen we je van de lijst. Overigens wij willen iedereen nog bedanken die ons de afgelopen 17 maanden bijgestaan hebben in de vorm van briefjes, mailtjes, telefoontjes etc

Het nieuwe blog is hier te vinden: www.thuisopmadeira.nl/madeirablog

Na een lange stilte de laatste update voor dit blog.

Ik ben de tweede week van September weer teruggereisd naar Madeira om de laatste dingen te regelen. Ik had er goede hoop op dat het nu eens een keer niet moeizaam zou gaan. Dat was ijdele hoop. Om te beginnen kwam ik bij het huis aan en wat bleek: de telefoondraad was door een onverlaat doorgeknipt. Ik weet nu nog niet door wie. Dus de eerste gang was alweer naar Funchal naar Pt Madeira om dit te melden. Ik heb een vaag vermoeden dat de electricien dit op zijn geweten heeft omdat de draad door PT Madeira provisorisch aan de electriciteits paal was vastgemaakt omdat de paal van de telefoon te laag was. Dus tegelijkertijd ook maar de ijzerboer gebeld om de paal te verhogen tot op de voorgeschreven hoogte. Ook moest de schotel op een hogere paal komen omdat de bananenboom ( eigenlijk een plant) de schotel dreigde af te schermen en er dus geen ontvangst zou zijn. Illidio (ijzerboer) kwam gelukkig direct.

Hij was nog niet weg, of ja, daar was Pt Madeira en nu zit alles dus volgens de regelen der kunst aangesloten. Buurvrouw was niet blij omdat de draad een stukje over haar balkon loopt en die maakte dus erg veel lawaai tegen de man van Pt Madeira. Dus weer terug naar Funchal om dit te melden aan de PT madeira en dat ze contact moesten opnemen met de buurvrouw over een oplossing. Dit weer braaf aan buurvrouw verteld met het bericht dat ik er ook niet meer aan kan doen. Als de draad nu weer doorgeknipt wordt dan laadt de buurvrouw wel alle verdenking op zich en dan is ze denk ik nog niet klaar met PT madeira.

Dan waren er ook nog de onderhandelingen met de electricien die nog geld wilde hebben. Ik zat natuurlijk weer in een chantabele positie omdat hij een set van papieren af moest geven aan mij waarmee ik naar de electricidade de Madeira kon gaan om de definitieve aansluiting aan te vragen. Als ik niet zou betalen dan zou ik ook die papieren niet krijgen. Na veel heen en weer gepraat tot een vergelijk gekomen en had ik de papieren in handen.

Met de papieren op naar de Electricidade de Madeira om de aanvraag in te dienen. Wat denk je…. Het kon niet. Het computer systeem gaf geen toegang op ons adres. Dit is zo weken doorgegaan en ik maar elke keer naar de electricteits onderneming. Na een paar weken bleek dat er een systeemfout zat op ons adres. Nou dan denk je: dat kunnen ze oplossen. Ja dat kon, maar duurde nog weer een paar weken. Uiteindelijk een week voordat ik weer terug zou gaan naar huis was dit euvel gerepareerd in hun eigen systeem en kon de aanvraag ingediend worden. En warempel 2 dagen voordat ik naar huis ging hebben ze de boel definitef aangesloten. Het is nog steeds niet duidelijk van wie de voorlopige meter die we hadden nou eigenlijk is. Nou dat zoeken ze dan maar fijn uit. De mannen van de electricidade hebben op mijn verzoek alle voorlopige voorzieningen afgebroken.

Dan de watermeter. Ook zo´n soap. We hadden een watermeter. En toen ik met de woonvergunning een difinitieve aansluiting ging aanvragen bleek dat we die al hadden. Alleen een klein detail was. Hij stond niet op onze naam maar op de naam van een toeristen bedrijf. Meer info kreeg ik niet. Groot probleem want degene op wiens naam de meter stond heeft alles keurig betaald. Snap je dan toch niks van. Uiteindelijk na lang doorvragen gedurende diverse weken bleek dat het hotelletje wat boven ons staat de eigenaar van de meter was. Maar de juffrouw van de Aguas de Madeira was niet te vermurwen. Uiteindelijk dan toch maar gedreigd naar de burgemeester te gaan omdat ik het me niet kon veroorloven van Madeira te vertrekken met aan het huis de watermeter van een ander. Ik zag het al voor me dat degene die nu al sinds ruim een jaar ons water betaald er plotseling achter zou komen. En ja, dan moeten ze wel tot afsluiten overgaan. Zitten wij (en vooral eventuele huurders) met de gebakken peren. Wat denk je… de aanvraag werd geregeld etc. nadat een inspecteur was geweest om te kijken of ik inderdaad het nummer van de meter die er zat wel goed had opgegeven. En plotseling was er heel stiekum een nieuwe meter geplaatst. De installatie kosten van 200 euro die ik zou moeten betalen, daar heb ik nooit meer iets over gehoord. Maar we wachten af.

In de tussentijd moesten er nog heel wat dingetjes aan het huis gedaan worden. Verhuurklaar maken zeg maar. Ik had uit Nederland heel veel beddengoed en linnengoed opgestuurd wat ik in de uitverkoop had gekocht. Dat moest allemaal gewassen worden, maar dat ging gelukkig tussen de bedrijven door. Er kwam geen einde aan de was en strijk. eindeloze dekbedden onderlakens handdoeken etc. Maar dat was allemaal redelijk snel gedaan en in de kast opgeborgen.

Het sleutelkluisje aan de pilaar van de poort gemaakt met vreselijke onhandige Madeirense keilbouten. Maar ook dat hangt. Handig voor huurders die nu regelrecht naar het huis kunnen en niet eerst moeten gaan zoeken naar iemand die hun de sleutel moet overhandigen.

Dan het verfwerk. Was toch nog wel weer een hele klus. Ik heb nooit geweten dat het lakken van een trap zo´n rot werk is en ook zo tijdrovend. Maar hij staat nu mooi in 3 lagen parketlak. Het trappenhuis moest ook nog geverfd worden maar dat is ook gebeurd. In tegenstelling tot het hele huis dat wit is van binnen heeft de overloop boven een stevige beige kleur gekregen. Ook nog wat dingetjes aan de muur gespijkerd en het ziet er weer gezelliger uit.

Ook in de kamer moest nog het een en ander gebeuren. De gordijnen hangen, ook in de keuken. Nog wat dingen aan de muur. En heel veel slepen met spullen die niet in de verhuur gaan. De hele keuken leeghalen. En alles naar de kasten op de overloop of op de zolder. Het ziet er wel wat leegjes uit vergeleken met zoals het tijden was.

Kortom, het was heel druk, ook toch nog weer genoeg spanning en sensatie. Gelukkig is Peter nog gauw even een lang weekend geweest. Toen hebben we allerlei klussen kunnen doen waarvoor je eigenlijk met zijn 2en moet zijn. Was voor mij ook fijn want ik zat er weer behoorlijk doorheen.

Een ding wat onverkort een bron van vreugde was…. de tuin. Die doet het fantastisch. Als je je bedenkt dat die eigenlijk pas zo´n dikke drie maanden is aangeplant kun je nu al duidelijk groei zien.

Het project is dus nu af. Er zal altijd wel iets blijven want dat heeft iedereen met een huis. Maar alle vervelende dingen zijn geweest en voorbij. En dan is het klaar. En dan moet je een punt erachter zetten. En dat doen we dan ook.