Posts from — January 2009

Er gebeurt de laatste weken wel wat, maar wel veel te weinig naar mijn zin. De crisis slaat ook toe op dit eiland. Geldgebrek, wantrouwen van leveranciers ten opzichte van de vakmensen die materialen in moeten kopen en plots geen krediet meer krijgen. Het houdt niet op. Gelukkig kan ik er nu weer goed tegen na een maand van relatieve rust. Ik flans weer als vanouds en probeer de klippen weer te omzeilen. In het huis gaat het langzaam door. De loodgieter is bezig het sanitair te installeren. Maar doordat hij bij zijn leveranciers geen of te weinig krediet meer krijgt moet ik nu de weinige materialen die hij nog nodig heeft samen met hem gaan kopen. Dan gaat het over een watertank, een boiler en een pompsysteem en nog wat kleinere zaken. Alles bij elkaar zo´n 400 euro. Maar ja zo nijpend is het hier nu geworden. In het huis is nu ook de keuken getegeld. Er is zelfs een kamer bijna helemaal klaar. De WC beneden. Jammer van die deur maar die zal ook wel komen. Er staat druk op de waterleiding door het hele huis. Maandag komt de schilder om het binnen af te verven en dan kan daarna de electricien erin. Afgelopen week is de keukenboer geweest en die wilde de keuken de eerste week van maart af komen leveren. Nou dan ben ik er echt niet want ik ga 21 februari met pont en hond naar huis.

Jaja, mijn logee is er ook weer. Nikki. Weer met auto zonder chauffeur, maar daar ben ik dan weer voor. Ze heeft het prima naar haar zin, mag alles wat ze thuis niet mag. Ze mag op de bank, ze mag op bed maar voor straf wordt ze 2 x per dag geborsteld (zij vindt zelf mishandeld) om de haren binnen de perken te houden. En zoals jullie kunnen zien is ze ´iets heel moois´met de kachel begonnen. Dat is niet zo gek want het is hier voor de tijd van het jaar veel te koud. We hebben ook wel mooie dagen maar die zijn in aantal veel te weinig.

Een prangende vraag was ook: hoe krijgen we een trap in ons nauwe trapgat zonder dat ze op Madeirense wijze er een statietrap van maken die de halve kamer in beslag neemt. Nou dat probleem is vandaag opgelost. Via het internet een trappenleverancier gevonden die een trap kan leveren in zelfbouwpakket en met specificaties die ruim in ons trapgat (en ons budget) vallen. Hier heb ik gisteren de derde ijzerboer erbij gehad. En die vinden allemaal dat wij een heel groot probleem hebben wat zij dan wel kunnen oplossen. Maar daar hangt dan wel een prijskaart aan van hier naar Tokio. En dan nog neemt zo´n ding behoorlijk veel ruimte in. Dan heb je ook nog het probleem dat een ijzerwerker niet aan hout komt (waar blijven de treden dan) en dat een timmerman nooit aan ijzer komt, toch een dilemma! De eilanders (althans de leveranciers) zijn er nog niet erg aan gewend dat we niet meer helemaal afhankelijk zijn van wat zij te bieden hebben. We hebben dus een pont. En als je dan ook nog een vriend hebt als Jan Bouman, die toevallig van plan is om in april met zijn bus wat spullen naar het eiland te transporteren, en het bouwpakket past dan ook toevallig net in zijn bus, nou dan ben je toch helemaal blij!!! Een groot probleem minder. We hebben vandaag het probleem trap afgewerkt! En hij kan ook nog van Nederland naar dit eiland komen.

Maar we ploegen dus rustig voort, en of het huis nou is opgeleverd op 15 februari of niet…..ik ga 21 februari op huis aan. Gelukkig kan ik in het huurhuis net zolang blijven zitten als ik wil. Hadden we dat maar eerder geweten!!!! Het huis heeft zijn ongemakken maar het is wel een erg leuk huis, op een leuke plek, prachtig uitzicht en voor niet veel huur (160 pm). Dan ga je toch niet kopen en al deze ellende aanhalen!!!!

Ik schrijf dit postje heel voorzichtig. Want voor je het weet roep je door een overdosis optimisme weer nieuw onheil af. En daar hebben we voor het hele jaar - vinden we - alweer genoeg van gehad. Inmiddels ben ik na een reis zonder veel bijzonderheden (gelukkig) weer terug in Nederland, nu met de smart die zich onderweg onberispelijk heeft gedragen. De vlucht naar Bristol was een ‘bumpy ride’ met heel slecht weer in het vooruitzicht, maar ik ben voor dat slechte weer uit gereden en, afgezien van veel wind vanaf Londen op de terugweg, waren de reisomstandigheden goed. Een beetje geluk in dover waar ik meteen een veerboot op kon die binnen een half uur vertrok. Uiteindelijk was ik zondagmorgen 1.00 uur thuis. Ik was blij dat aan de terugreis vanaf Madeira nu eindelijk een eind was gekomen.Aan boord was alles nog altijd in orde. Het ijs is intussen vrijwel gesmolten, maar ik wil jullie een paar unieke plaatjes (gemaakt door Martin) niet onthouden van de dagen dat er om de boot heen druk werd geschaatst.

Intussen is er vanaf Madeira ook weer het een en ander te melden. De terrastegels zijn afgelopen week gearriveerd - ditmaal de juiste - en ook de tegels voor de keuken. Toen Noud afgelopen zaterdag een paar zaken ging betalen (ja dat gaat gewoon door) aan Mestre Romao (ja, ik weet het, met tilde maar dat is op mijn compu nog altijd erg lastig) zag hij tot zijn verbijstering dat er niet alleen allerlei materialen door de Mestre zijn gebracht, maar dat de deuren voor de benedenverdieping er zijn, en dat ze bezig zijn ze te plaatsen. Als hij later terugkomt is het huis glasdicht! En de deuren zijn van een veel betere kwaliteit dan op de verdieping, en nog goedkoper ook. Meer durf ik niet te schrijven. Vandaag zien we weer verder… Maar ook hiervan wil ik jullie een paar foto’s niet onthouden.

Ja, dat vind ik echt!!! We hebben uit gehoopte en onverwachte hoek erg veeel ondersteuning gekregern in deze ´Pokkentijd`

Shit happens…maar niet zo dicht op elkaar. Althans dat wens je niemand.

We hebben het weer een beetje op de rit maar daar zijn wel veel mensen aan te pas gekomen.

In Nederland: Alice en Martin, Berendina en Adriaan en alle mailers, bellers etc. voor Peet. En natuulrijk Reina, waar Peet deze week kan logeren en haar zus Anneke, die haalt en brengt en nog veel meer! Het kan niet op!

En hier op Madeira voor mij : Jan en Saskia, Don en Wil en Marcel en Marijke. Ze doen allemaal hun best om het leefbaar te houden.

Dat mag best wel eens gezegd worden.

Ik weet niet hoe ik dit ooit kan ´terugbetalen´.

We hebben wel een spreekwoord in net Nederlands: In nood leer je je vrienden kennen!

Dat is dus maar al te waar.l

We zijn dus eiegenlijk heel erg rijk!

Het is niet de bedoeling dat op DEZE post wordt gereageerd want dan voel ik me nog schuldiger!

Dames en Heren Hulpverleners…we staan voor eeuwig in het krijt!

Jullie zijn allemaal heel erg lief.