Posts from — August 2008

Gisteravond, dinsdag dus, ben ik aangekomen in Breda om de auto in te leveren bij Tigchelaar. Eigenlijk niet op tijd omdat ik op de ring van Antwerpen in een file vastliep.
De reis is niet zonder slag of stoot verlopen maar dat kan in een vorige post gelezen worden. Daarnaast waren de stukken van ruim 800 km per dag gewoon te groot. Ik kon wel veel harder rijden dan op de heen weg maar het voordeel wat je daar op deze trajecten uithaalt is maar heel weinig. Dan gaat het om een half uur of zo op een hele dag rijden.
De reis per pont was geweldig. Jan en Saskia zaten ook op de pont, die 2 uur vertraging had door slecht weer, en dat maakte het een heel stuk gezelliger en de tijd daar is omgevlogen. De eerste trip naar Burgos ging wel goed en volgens verwachting. Ik kwam daar rond half 10 aan, dus 2 uur latere dan gepland. Door een wrakke beschrijving van het hotel zelf op het internet waar ze te vinden waren werd ik dus na die hele dag getracteerd op een puzzeltocht. Dat vond ik niet leuk en dat kun je dan op dát moment net niet meer hebben. Want het rijden met zo´n bus is toch geen sinecure! Je moet flink opletten dat je niet door de Portugezen, Spanjaarden, Fransen en Belgen, door hun belachelijk rijgedrag in de problemen komt. Goed in Burgos had ik dus uiteindelijk dat hotel gevonden met blik en geluid op de snelweg. Maar als je moe bent slaap je overal.
De dag erop naar Le Mans. Halverwege ging het fout met de ingewanden en moest ik wat vaker stoppen. In de voormiddag ook nog een vette file voor bordeaux. Daar moest ik een flinke paniekstop maken en ik heb mijn voorbuurman maar net gemist gelukkig. Echter mijn achterbuurvrouw was niet zo oplettend. Ik had er niets van gemerkt omdat haar auto, een peugeot 407, keurig onder de laadklep van de vrachtwagen was geschoven. De voorkant van die auto was helemaal kapot en in elkaar. Aan de vrachtwagen was niets noemenswaardig te zien. Maar goed ik moest dus wachten tot de politie er was. De franse dame en ik hebben tijdens dit wachten de schadeformulieren ingevuld. En nadat de politie alles had gecontroleerd kon ik door. De politieman heeft mij keurig weer in de file geloodst. Maar ja wel 1,5 uur vertraging. En die file was nog niet weg. Uiteindelijk zo rond 8 uur in Le Mans aangekomen. En op de kamer ging het eigenlijk meteen fout. Overgeven als een gek en op de wc blijven zitten was ook geen overbodige luxe. Het lijkt erop dat het een virusje is van Madeira want ik hoorde van Madeleine dat haar zoon James op hetzelfde moment hetzelfde meemaakte. Maar goed, kopjes thee gedronken met droog brood, en dat maar zoveel mogelijk. Dat heb ik in de nacht nog een keer moeten beboeten want toen kwam alles er in 1 golf weer uit. Badkamer uitdweilen en maar weer kopjes thee drinken. De volgende morgen dus wat langer in bed en bad gebleven en ik reed om half 11 weg. Een beetje gammel, maar het ging. Ik zou om kwart over 5 in Breda aankomen. Maar de Franse ambtenarij had besloten dat ze de A28 moesten afsluiten dus dat kostte een uur in een omleiding. Bij Calais had diezelfde ambtenarij besloten dat de afslag naar de ferries naar engeland voorzien moesten worden van nieuwe belijning dus die waren ook afgesloten. Alle Engelsen op de thuisreis in verwarring, dus een vette file. Nog een half uur vertraging erbij.
Op het laatste drupje diesel Belgie gehaald want het verschil tussen 1,48 euro per liter diesel in Frankrijk en 1,33 in Belgie is wel erg aantrekklijk voor de brandstofslurper waar ik mee reed. Overigens in Spanje kost de diesel 1,19… dat is nog eens echt goedkoop.
Peet was in de tussentijd de boel aan het regelen bij Tigchelaar, dat ik het net zou halen als er niks tegenzat. Ik wilde wel van die bus af. Maar goed op de ring van Antwerpen ging het weer fout. File, en toen haalde ik het niet meer. ik kwam om 2 over 7 aan bij Tigchelaar. Alle bagage uit de bus overgeladen en toen bleek dat de hekken van het bedrijf nog open waren. Dus rap die bus op het terrein en gauw naar huis. Heerlijk!!
Al met al is de terugweg me dik tegen gevallen. Op de heenweg, met een zwaar beladen bus, had ik daar geen last van. Tenslotte is het dan zo dat je je spullen aan het wegbrengen bent en dat is dan een leuk gevoel. Alles in het huurhuis plaatsen, wat uitpakken, allemaal leuk. Dat dat anders uitpakte was een tegenvaller maar het was niet anders.
Op de terugweg heb je deze leuke vooruitzichten niet en is het gewoon een kwestie van die bus terug rijden. Ik ben ook moe vertrokken door alle commotie en dan heeft zich gewroken.
Maar… de missie is volbracht. Gelukkig !!!

Noud is aangekomen in Le Mans. Goed gereden, ondanks toch weer een uur oponthoud. Maar ongewild heeft hij me de stuipen op het lijf gejaagd vandaag. ‘Picture it’…. Vandaag is de voorlaatste dag van het verhuisavontuur. Op Noud zijn reisdagen hebben we vaak telefonisch contact. Ik wil natuurlijk graag weten hoe de vorderingen zijn, en soms is dat ook nodig om snel een hotel te kunnen bespreken langs de route. Vanmiddag om half een ging mijn mobieltje weer. Noud, kon ik zien op het display. Maar ik krijg Noud helemaal niet. Ik krijg een Franse dame, die me zegt (vertaling natuurlijk) ik ben chauffeur van een ambulance en ik sta hier op de snelweg bij Bordeaux met een Nederlandse meneer… Ik denk dat ik krijtwit wegtrok. Het volgende dat ze zei klonk als: en ik heb hem erin gelegd. Meteen daarna zei ze dat die meneer niet zo goed Frans sprak en dat ze daarom mij opbelde. Ik onderbrak haar spraakwaterval en kreeg ertussen: ´En wat heeft hij????’ Ze zei: ‘helemaal niets.’ Op dat moment realiseer ik me wat ze eigenlijk gezegd had. Ze zei: Je lui suis rentrée dedans. En dat betekent zoiets als: Ik ben bij hem naar binnen gereden. Ik had begrepen: Je l’ ai rentré dedans. En dat zou een wat ruwe manier geweest zijn om te zeggen: ik heb hem erin gelegd. Enfin. Dus eerst Noud aan de telefoon gevraagd. Hij had dus niets, en het vrachtwagentje ook niet, maar de ambulance (het was eigenlijk een ambulance voor zittend vervoer, en dus totaal irrelevante informatie) had zo ongeveer geen neus meer. Nou ja. De Gendarme moest erbij komen en de papieren zijn ingevuld. Noud kon het niet helpen, hij moest remmen voor een stilstaande file en de ambulance dus ook maar die deed het te laat…. Nou ja. We zijn allemaal van de schrik bekomen (niet helemaal eerlijk, Noud had het niet eens gemerkt en was dus ook niet geschrokken) maar het herinnert me er wel aan dat ik blij zal zijn als dit avontuur voorbij is. Vanmorgen dacht ik nog dat ik over de heenreis heel wat nerveuzer was met die overvolle auto dan over de terugreis. Zo zie je maar…

De trouwe lezers zullen zich wel afvragen:Dwaar blijft het nieuws van Noud over de bouw enzo… Dat komt ook. Maar nu even niet. Noud is bij aankomst op Madeira vrijwel meteen in een drama verzeild geraakt. Onze vrienden Madeleine en Bram zijn uit elkaar. Dit is niet de plaats om allerlei details de wereld in te sturen. Het is voldoende om te weten dat dit is gebeurd. Wat ook alle redenen zijn, het is verdrietig om te zien dat ook hun relatie niet voor de eeuwigheid bleek te zijn. Verdrietig voor alle betrokkenen. In praktische zin had Noud meteen een overbelast programma. Je weet hoe zoiets gaat. Alle betrokkenen willen hun ei kwijt en voordat je het weet ben je compleet - om het maar eens onparlementair te zeggen - sufgeluld. Dus echt geen tijd om eens een leuk blogpostje te schrijven, en trouwens ook helemaal geen zin. Vandaag is Noud weer onderweg met een vrijwel lege bus naar Nederland. Gelukkig had hij op de veerboot aanspraak aan Jan en Saskia, onze nieuwe kennissen uit Sao Vincente die met dezelfde boot naar het vasteland reisden. ‘As we speak’ zal de veerboot wel aangekomen zijn in Portimao en Noud zal weldra weer beginnen aan zijn reis, ditmaal zo’n dikke 800 km naar Burgos. Een goede reis gewenst, Noud. En veel sterkte gewenst, Madeleine en Bram.