Category — het eiland

We hebben weer een Luis-week. Er zijn nog wat ‘pormenores’ - details - die veranderd of verbeterd moeten worden. En er is nog een houtkachel aan te sluiten. En we hebben nog een rest-lekkage.

Gisteren heeft Luis met een hulpkracht de muur die ons terrein scheidde van de ‘vereda’, het pad wat verder loopt waar ons straatje ophoudt, verlaagd. Die muur was bezopen hoog opgetrokken, en blokkeerde vooral ‘tussen de oren’ een flink deel van het uitzicht. Niet dat je nu zo veel meer ziet als er nog een extra stuk lege oceaan zichtbaar wordt, maar toch. Nou, die muur is nu teruggebracht tot balustradehoogte. Noud voelde zich onmiddelijk niet meer opgesloten en was er erg blij mee. Nee, jullie krijgen nog geen foto’s te zien. Want Noud heeft er een paar gemaakt onder weersomstandigheden die jullie zouden doen huiveren. Zoals mijn grootmoeder gezegd zou hebben: “het was van dat stiekeme weer”. Oftewel: dichte mist. Dus je wacht maar tot we fatsoenlijke foto’s hebben die wat uitnodigender zijn dan wat we nu kunnen laten zien.

Vanmorgen was Noud al vroeg in de weer. Luis moest geinstrueerd worden, want Noud had een Afspraak. Een afspraak met de Presidente. Jaja. Dus Noud zich keurig aangetakeld want hij moest zijn opwachting maken bij een Magistraat!. En wat voor een….

Op 21 mei hadden wij bij Ana Maria Teles, de lastigste mevrouw van de gemeente Calheta, de gewijzigde bouwvergunnings-aanvraag ingediend. Op zich al een heel gedoe voordat je daarvoor alle paperassen in orde hebt. Toen we haar destijds vroegen hoe lang het zou gaan duren zei ze: moeilijk te zeggen. Tja, je vraagt vergunning aan voor iets dat al gebouwd is. Dat is natuurlijk tegenstrijdig. Dus we moeten maar afwachten. Nadere studie van de documenten deden haar wel een wenkbrauw optrekken: ze vond het belachelijk dat de ingenieur en de architect ons een aanvraag lieten indienen voor een in haar ogen heel kleine wijziging van de tuin, niet eens het huis.. Ze keek er meewarig bij (ze dacht kennelijk: “de heren zijn een oor aangenaaid door de ingenieur en de architect, zal wel om geld gaan”…).

Tot op de dag van vandaag hadden we dus niets gehoord. Reden voor Ezekiel om een gesprek te arrangeren met de ‘Presidente’ om te horen waar die vergunning blijft. Nu is de ‘Presidente’ helemaal geen president, maar burgemeester. En burgemeester in Portugal of op Madeira betekent meestal dat je kroegbaas bent, of aannemer (wat God verhoede), of een ander eerbaar beroep hebt waardoor veel mensen je kennen en je dus bij de lokale verkiezingen lekker veel stemmen haalt. Zo ook deze Presidente. Om tien uur was de afspraak. Noud belde nog even om te melden dat hij bij deze belangrijke ontmoeting zijn telefoon uit zou zetten.

Nou, deze Presidente heeft misschien dan wel niet de grandeur van Obama of Sarkozy, maar hij heeft de capsones van Berlusconi want wie er kwam opdagen: niet de Presidente. Wel, gelukkig, zijn secretaresse en die wist overal van. Ze wist te melden dat er lang om deze aanvraag was heengedraaid, want niemand begreep waar dit nu helemaal voor nodig was.

Maar hij is nu goedgekeurd en ligt op het kantoor van mevrouw Teles om de bevestigingsbrief daarvoor te schirjven. Die zouden we dus volgende week moeten hebben. Dan zijn we er natuurlijk nog niet: met dat papier moet Noud dan naar de ingenieur, die dan het werkboek moet aftekenen (wil hij weer geld voor, natuurlijk). Als dat dan gedaan is moet dat worden ingediend bij de gemeente en komt er (na een maand of zo) de langverwachte en felbegeerde “licença de utllização”. Dat document is dan weer de sleutel tot de definitieve electra- en wateraansluiting. Dus we zijn er nog wel even zoet mee, maar dit hobbeltje was een theoretische mogelijkheid tot een groot probleem. Is het dus gelukkig niet geworden. En nu met zijn allen voor Noud duimen dat het weer verbetert, dan kunnen er foto’s worden gemaakt.

De Wilden Komen! Afgelopen donderdag vroeg is Noud in een afgeladen Kangoo met een hoop zooi en ook nog Nikki vertrokken naar het zuiden. Jan en Saskia zijn met hun grote bus gaan rijden, die zo mogelijk nog voller was. Na een tocht van drie dagen zijn ze aangekomen in Portimão. Vanmiddag zijn ze vertrokken met de veerboot. De terugkeer naar Madeira is voor Jan en Saskia een terugkeer naar huis, naar de rust en naar mooi weer. Voor Noud is het een terugkeer naar een dood paard om weer aan te moeten gaan sleuren. Maar hij heeft hulp ditmaal. En hij is briesend kwaad op de oplichters die ons hebben laten betalen voor werk wat uiteindelijk niet is uitgevoerd. Hoe Noud ook tegen de reis terug naar Madeira heeft opgezien, in gezelschap van Jan en Saskia heeft hij het onderweg in elk geval erg gezellig gehad. Hij en Saskia voortdurend brullend van de lach, Jan enigszins gegeneerd vanwege zoveel herrie…. enfin, ik kan me er iets bij voorstellen. Bij allebei dan wel te verstaan. Het effect zal merkbaar zijn: Noud bruisend van energie en razend kwaad, in de rug meer dan gesteund door Jan die de onderhandelingen gaat voeren en die er een meester in is om een onderhandeling in te gaan met een gezicht dat op “NEE” staat. We duimen maar dat alles goed gaat komen maar we zijn in elk geval beter bewapend dan voorheen. We houden jullie op de hoogte als er weer iets te melden is.

Terwijl het op Madeira ongetwijfeld het weer is wat je kunt verwachten en je ongetwijfeld graag wat schaduw opzoekt valt het in Nederland met bakken uit de lucht. Echt weer om achter het oor te krabben en te besluiten om hier voorgoed weg te gaan. Zomer. Nou Ja! Helaas kun je onder het kopje ‘countdown’ van de blogroll rechts op de pagina zien hoe lang ik nog hier moet blijven. Toch zijn de voorbereidingen in volle gang. Nu het huis al aardig richting voltooiing gaat (hoewel onze onvolprezen Mestre Jose nog steeds zegd dat het nog twee maanden duurt - zei hij een maand geleden ook al) begint de Nederlandse boedel ernstig in beweging te komen. Noud heeft met Alice alle kunstwerken stevig verpakt met golfkarton en noppenfolie, en ook het resterende serviesgoed (ja, er was nog meer) en andere kwetsbare spullen uit de berging zitten nu veilig ingepakt. Vandaag komen de kookboeken aan boord (en dat zijn er nogal wat) aan de beurt, en het nog resterende zilverwerk dat ook aan boord staat. Ook de bakblikken en anderre zaken die we aan boord maar weinig gebruiken worden ingepakt. Morgenochtend gaan we dan het vrachtwagentje halen in Breda en beginnen we met laden. We zouden dat eerst pas dinsdag doen, maar een dagje extra leek ons niet overbodig.

Intussen krijg ik mijn vervoer hier maar niet op orde. De smoezen en uitvluchten van de reparateur van mijn smartje stapelen zich op. Het probleem wat zich na de complete revisie blijft voordoen met de electronica van de versnellingsbak moet hij nog altijd oplossen. Daarvoor zou hij dan uiteindelijk gisteren met een trailer zijn gekomen om de smart op te halen. Belde nog speciaal voor een afspraak op dag en uur. we zaten er gisteravond dus weer helemaal klaar voor. Wat dacht je? Gewoon niet gekomen en niet gebeld, en ook niet bereikbaar. Om uit je vel te springen! Jammer allemaal, want technisch levert hij goed en betaalbaar werk. Benieuwd wat voor uitvlucht er nu weer wordt geserveerd. Ik ben het knap zat. En het blijft hier maar zacht winterweer…