Category — het huis

Afgelopen week heeft Noud op Madeira zijn eerste post ontvangen op ons eigen adres! Het is de definitieve goedkeuring van onze gewijzigde bouwvergunning. Afgesproken was dat het papier naar Ezekiel zou worden gestuurd, maar kennelijk is het onthouden van afspraken wat ingewikkeld. Dus Noud had al een kopie gehaald omdat het origineel niet aan Ezekiel is verstuurd maar aan ons. En natuurlijk was het de vraag of het ooit aan zou komen. En we hebben nog geen brievenbus buiten hangen dus dat maakt het nog onwaarschijlijker dat er hier ooit post bezorgd wordt. Maar omdat voor ontvangst getekend moest worden heeft de postbode de afdaling naar ons huis gewaagd en het gewraakte poststuk afgegeven (tegen ontvangst van een handtekening van Noud natuurlijk). Het heeft allemaal wel een voordeel: vanaf nu weet de postbode dat we hier wonen, dat we een adres hebben, welk adres dat dan wel is, en dat er ook een brievenbus is (die nog wel niet hangt, maar die Noud hem al wel heeft laten zien en die we de komende dagen gaan hangen).

Nog belangrijker is een mailtje dat we vandaag ontvingen. Daar ging wel een dikke week worstelen van Noud met sapo.pt aan vooraf. Sapo.pt is ponze internetprovider op Madeira, die zijn ‘core business’ maar niet onder controle krijgt, namelijk het voorzien van mensen op Madeira van internet. Dus Noud heeft heel wat keren gebeld met het ’service-telefoonnummer’ (hoezo service?) Het lukte de dames en heren maar niet om ons de juiste postcode toe te kennen. en uiteindelijk hebben we een postcode die we helemaal niet hebben. Kunnen jullie het nog volgen? Nou wij ook niet. Maar het belangrijkste is, dat toen Noud vanmorgen dreigde met het opzeggen van het contract, er kennelijk wel iets ging gebeuren. Nog geen half uur erna kwam er een sms-bericht dat luidde: uw internetverbindig is klaar voor gebruik en geactiveerd. Jaja. Dan ben je er nog niet. Dan moet je voor de eerste keer inloggen en dat lukte dus voor geen meter. Weer gebeld met de helpdesk, en uiteindelijk heeft iemand Noud er helemaal doorheen gepraat en het resultaat: we hebben internet. Niet meer via een mobiel contract, maar echt, eerlijk en serieus een breedband internetverbindgin. Met een draadloze router zodat ik nu, om kwart voor acht ’s avond (bij jullie in Nederland kwart voor negen) op het terras met mijn eigenste laptop dit blogpostje kan schrijven. Met blik op tuin. Met blik op de oceaan. En wat dacht je wat? Er is mail binnengekomen. De eerste definitieve boeking voor het huren van ons huis. In november. We zijn helemaal blij. We kunnen een begin gaan maken met het terugverdienen van wat ons allemaal is afgetroggeld….. Wordt, natuurlijk, vervolgd, en dan weer met wat plaatjes maar nu even niet!

Ik had lang geleden een kennis (Jopie dus) die met haar man en dochter boven haar bedrijf woonde. Vaak hoorde ze de telefoon gaan in haar woonkamer. Even later hoorde zij dan haar man roepen: Jopie! Telefoon! Als ze dan hijgend boven aan de trap was aangekomen was haar man nergens te zien. De telefoon lag op de haak en naast de telefoon zat de papegaai onschuldig te kijken. Dat kan Noud niet gebeuren. Hij heeft namelijk geen papegaai. Maar wel telefoon. Sinds NU. 00351291872225. Dus bellen allemaal!

Het wachten is nu nog even op de internetverbinding maar dat komt nu ook snel want het gaat via dezelfde telefoonlijn. Intussen zijn de trelis, in het Nederlands misschien pergola’s (klein woord voor heel grote plantenklimrekken), geplaatst en Noud heeft aan de zijkant van het huis er bamboematten op bevestigd voor schaduw op hert terras baast de keuken. Maar even een paar plaatjes. We komen er wel. En ik heb zojuist bij de kringloopwinkel een grote koffer gekocht om de wilde wingerd en de andere planten in te vervoeren naar Madeira. Diepte-investering van 4.95. In mijn hoofd is mijn reis al beginnen. en dat is goed!

Mooi. Dat wordt het. Dat is het. De parkeerplaats klaar, de muur naar een fatsoenlijke hoogte gebracht. De eerste bananen geplant. En we hebben TV. Enfin. Het wordt wel wat. Het word heel mooi. Het is eigenlijk al heel mooi. Jullie hadden een paar foto’s tegoed. Hier zijn ze dan.

En verder is het Mooi Geweest! We zijn het allebei spuugzat. De laatste loodjes wegen toch flink zwaar. We hebben er per slot van rekening niet voor gekozen om een leven alleen te leiden. Dat begint nu toch echt zijn tol te eisen. We zijn er allebei behoorlijk klaar mee. Alle dingen die nog moeten gebeuren duren te lang en worden taai. Voor de verandering hebben we alweer een liegende aannemer. Die zou nog vier vrachtwagens bosgrond brengen en heeft elke keer een nieuwe smoes waarom dat niet gebeurt. Dus Noud kan de resterende twee delen van de tuin niet inplanten. We worden er niet vrolijk van. PT Madeira heeft intussen al twee afspraken gemaakt om telefoon en internet aan te leggen. We waren gewaarschuwd maar het is toch een tegenvaller als men dan gewoon niet komt. Zonde van de tijd die Noud voor niets zit te wachten. Het wordt tijd dat deze fase eindigt. Ik wilde het even kwijt…